Hart van de Materie - Nawoord: Waarheen leidt het pad ?

In deze bladzijden hebben we u meegenomen voor een reis van 2600 jaar, van bij de Oude Grieken tot in de laboratoria van de 21ste eeuw. We beschreven een zoektocht die ons leidde van het idee dat alles bestaat uit water, tot het idee dat alles bestaat uit kleine snaartjes. Gekker dan dat kan het wellicht niet worden, denkt u. Misschien zitten we helemaal op het foute spoor – hebben we langsheen de route ergens een foute afslag genomen en draaien we nu rondjes in gesloten snaren en lusjes in het midden van een dierentuin van deeltjes waarbij zelfs onderzoekers zich afvragen wie die spullen toch allemaal heeft besteld.

Publiek domein

Nochtans toont het verhaal vooral de kracht van de wetenschappelijke methode: hoezeer een theorie ook gek is, vreemd overkomt, onverwacht opduikt, of tegen alle “gezond verstand” indruist, toch kunnen we de juiste gekkigheid van de foute bedenkingen scheiden, als kaf van korenaren, door de wetenschappelijke methode. Het is die methode die ertoe geleid heeft dat we weten dat materie uit kleine deeltjes bestaat (atomen), die aan mekaar gaan hangen in verschillende verhoudingen (moleculen), en waar we weer kleinere deeltjes in terugvinden. Zo gek als vandaag hebben de Grieken het nooit bedacht, en toch vermoeden we dat we op het juiste spoor zitten met het Standaardmodel van de materie.

Wetenschappers krijgen vaak het verwijt dat ze droogstoppels zijn, die gebonden zijn aan cijfers en grafieken, behept met een levensgroot gebrek aan inlevingsvermogen, fantasie en creativiteit. Nu u een aantal van de helden van die wetenschap aan het werk hebt kunnen zien in dit boek, hebt u daar wellicht uw eigen idee over. Toch past het, bij wijze van afsluiting, nog éénmaal Richard Feynman aan het woord te laten. De man weet immers op de juiste manier te antwoorden op deze kritiek:

“Poets say science takes away from the beauty of the stars—mere globs of gas atoms. Nothing is 'mere'. I too can see the stars on a desert night, and feel them. But do I see less or more? The vastness of the heavens stretches my imagination—stuck on this carousel my little eye can catch one-million-year-old light. A vast pattern—of which I am a part… What is the pattern or the meaning or the why? It does not do harm to the mystery to know a little more about it. For far more marvelous is the truth than any artists of the past imagined it. Why do the poets of the present not speak of it? What men are poets who can speak of Jupiter if he were a man, but if he is an immense spinning sphere of methane and ammonia must be silent?”

Laat wetenschappers dan maar bezig zijn met materie. We hebben er wel het hart voor.

 

Geplaatst door Geert op 26/09/2017 om 20:23